sorry but i have to say this.

ok so ganito kasi yan. im a good friend pero theres like an extent lang na pwede kong maitolerate yung mga kagagahan nya. anu ba its been THREE LONG YEARS  di ako santo na hindi magtatampo at mag rereact ng masama kung nafefeel ko na, na hindi mo man lang pinapahalagahan yang sarili mo. mahal kita. pero hindi kita makakausap ngayon. masyado na akong naubusan ng masasabi sayo.
wag mo ng hayaan na saktan ka pa nya. matutu kang magmahal ng iba. napakadame pa dyan. at ALAM mo ang DAHILAN kung bakit hindi pwede kayo maging kayo. WALA akong karapatan na magsalita sa love or anything because i know that i still have a lot to learn at masyado akong mabilis magkagusto at magsawa sa isang tao. pero ito ang alam ko. kahit mahal ko ang isang tao, hindi ko sya hahayan na saktan ako ng sobra pa sa kaya kong matngap. ciguro nga d q pa naramdaman ang naramdaman mo para dyan sa taong yan. pero i think and feel that i can distinguish LOVE from OBSESSESSION.
matawag mo man akong masamang kaibigan dahil tatalikdan kita kung kelan mo ko kelangan, pero matatawag naman din kitang ganun. hindi mo ba naisip na nasaktan din anamn ako nang hindi mo man lang pinakikingan yung mga payo ko. at hindi mo man lang ba naisip na sadyang pinagisipan at hinugot ko pa un sa kasulok-sulukan ng puso ko para lang may maitulong ako sa yo.
baka magkaroon ng oras n kainin ko lahat ng sinasabi ko dito. pero just let me vent this out. because i had enough of this crap.